سوره انسان

شماره آیهآیهترجمه فارسی
یکبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ هَلْ أَتَىٰ عَلَى الْإِنْسَانِ حِينٌ مِنَ الدَّهْرِ لَمْ يَكُنْ شَيْئًا مَذْكُورًاآيا بر آدمى روزگارى بر آمد كه چيزى يادكردنى نبود؟
دوإِنَّا خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ مِنْ نُطْفَةٍ أَمْشَاجٍ نَبْتَلِيهِ فَجَعَلْنَاهُ سَمِيعًا بَصِيرًاما آدمى را از نطفه‌اى آميخته- نطفه مرد و زن- بيافريديم، او را مى‌آزماييم و از اين رو شنوا و بينايش ساختيم
سهإِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِرًا وَإِمَّا كَفُورًاما راه را به او بنموديم، يا سپاسگزار باشد و يا ناسپاس.
چهارإِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْكَافِرِينَ سَلَاسِلَ وَأَغْلَالًا وَسَعِيرًاما براى كافران زنجيرها و بندها و آتش سوزان آماده ساخته‌ايم.
پنجإِنَّ الْأَبْرَارَ يَشْرَبُونَ مِنْ كَأْسٍ كَانَ مِزَاجُهَا كَافُورًاهمانا نيكوكاران از جامى مى‌نوشند كه آميزه آن كافور است- سرد و خوشبوست-.
ششعَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا عِبَادُ اللَّهِ يُفَجِّرُونَهَا تَفْجِيرًاچشمه‌اى كه بندگان خدا از آن مى‌آشامند هر گونه و به هر جا كه بخواهند روانش مى‌سازند.
هفتيُوفُونَ بِالنَّذْرِ وَيَخَافُونَ يَوْمًا كَانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيرًابه نذر [خود] وفا مى‌كنند و از روزى كه بدى و سختى آن فراگير است مى‌ترسند.
هشتوَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًاو طعام را با دوستى آن- با آنكه خود به آن مايل‌تر و نيازمندترند- به بينوا و يتيم و اسير مى‌خورانند
نهإِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لَا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلَا شُكُورًا[زبان حالشان اين است كه‌] همانا شما را براى خشنودى خداى مى‌خورانيم از شما پاداش و سپاسى نمى‌خواهيم
دهإِنَّا نَخَافُ مِنْ رَبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًاما از پروردگارمان در روزى كه گرفته و دژم و سخت و سهمگين است مى‌ترسيم.
یازدهفَوَقَاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذَٰلِكَ الْيَوْمِ وَلَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَسُرُورًاپس خداى ايشان را از بدى و سختى آن روز نگاه دارد و ايشان را تازگى و شادمانى پيش آرد.
دوازدهوَجَزَاهُمْ بِمَا صَبَرُوا جَنَّةً وَحَرِيرًاو ايشان را به سبب آنكه شكيبايى كردند بهشت و پرنيان پاداش دهد.
سیزدهمُتَّكِئِينَ فِيهَا عَلَى الْأَرَائِكِ ۖ لَا يَرَوْنَ فِيهَا شَمْسًا وَلَا زَمْهَرِيرًادر آنجا بر تختها [ى آراسته‌] تكيه زنند، در آنجا نه [گرمى‌] آفتابى بينند و نه سرمايى.
چهاردهوَدَانِيَةً عَلَيْهِمْ ظِلَالُهَا وَذُلِّلَتْ قُطُوفُهَا تَذْلِيلًاو سايه‌هاى [درختان‌] آن بر آنان نزديك باشد و ميوه‌هايش به آسانى رام گشته- در دسترس- است.
پانزدهوَيُطَافُ عَلَيْهِمْ بِآنِيَةٍ مِنْ فِضَّةٍ وَأَكْوَابٍ كَانَتْ قَوَارِيرَاو جامهايى از نقره و سبوهايى از آبگينه بر ايشان مى‌گردانند
شانزدهقَوَارِيرَ مِنْ فِضَّةٍ قَدَّرُوهَا تَقْدِيرًاآبگينه‌هايى از سيم- سفيد و شفاف به صفاى آبگينه- كه [فراخور نوشندگان‌] به اندازه كرده باشند.
هفدهوَيُسْقَوْنَ فِيهَا كَأْسًا كَانَ مِزَاجُهَا زَنْجَبِيلًاو در آنجا جامى بنوشانندشان كه آميزه آن زنجبيل است.
هیجدهعَيْنًا فِيهَا تُسَمَّىٰ سَلْسَبِيلًا[از] چشمه‌اى در آنجا كه سلسبيل- روان و گوارا- نامند.
نوزده۞ وَيَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ إِذَا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤًا مَنْثُورًاو پسرانى جاودانى و پاينده بر گردشان مى‌گردند- به خدمت- كه چون آنان را ببينى پندارى كه مرواريد پراكنده‌اند.
بیستوَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيمًا وَمُلْكًا كَبِيرًاو چون به آنجا بنگرى نعمتها بينى- كه در وصف نگنجد- و پادشاهيى بزرگ.
بیست و یکعَالِيَهُمْ ثِيَابُ سُنْدُسٍ خُضْرٌ وَإِسْتَبْرَقٌ ۖ وَحُلُّوا أَسَاوِرَ مِنْ فِضَّةٍ وَسَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًابر بالايشان جامه‌هاى سبز از ديباى نازك و ستبر است، و با دستواره‌هاى سيمين زيور شده‌اند، و پروردگارشان شرابى پاكيزه بنوشاندشان.
بیست و دوإِنَّ هَٰذَا كَانَ لَكُمْ جَزَاءً وَكَانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُورًاهمانا اين براى شما پاداشى است و كوشش شما پذيرفته و سپاس داشته است.
بیست و سهإِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلًاهمانا ما قرآن را بر تو فرو فرستاديم، فرستادنى- به تدريج، سوره سوره و آيه آيه-.
بیست و چهارفَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تُطِعْ مِنْهُمْ آثِمًا أَوْ كَفُورًاپس بر فرمان پروردگارت شكيبايى كن و از آنان هيچ گنه‌پيشه يا ناسپاسى را فرمان مبر.
بیست و پنجوَاذْكُرِ اسْمَ رَبِّكَ بُكْرَةً وَأَصِيلًاو نام پروردگارت را بامداد و شبانگاه ياد كن- در نماز و بيرون نماز-.
بیست و ششوَمِنَ اللَّيْلِ فَاسْجُدْ لَهُ وَسَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًاو در پاسى از شب او را سجده آر- نماز بگزار- و شبى دراز او را به پاكى بستاى.
بیست و هفتإِنَّ هَٰؤُلَاءِ يُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ وَيَذَرُونَ وَرَاءَهُمْ يَوْمًا ثَقِيلًاهمانا اينان اين [دنياى‌] شتابان و زودگذر را دوست مى‌دارند و روزى گران- يعنى رستاخيز- را پشت سرشان مى‌افكنند- فراموش مى‌كنند-.
بیست و هشتنَحْنُ خَلَقْنَاهُمْ وَشَدَدْنَا أَسْرَهُمْ ۖ وَإِذَا شِئْنَا بَدَّلْنَا أَمْثَالَهُمْ تَبْدِيلًاما ايشان را آفريديم و آفرينش- يا بندهاى اندامهاى- آنان را استوار ساختيم، و هر گاه بخواهيم به جاى آنها مانندشان را بياوريم آوردنى- كه از آن ناتوان نيستيم-.
بیست و نهإِنَّ هَٰذِهِ تَذْكِرَةٌ ۖ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَىٰ رَبِّهِ سَبِيلًاهمانا اين- آيات قرآن يا اين سوره- يادآورى و پند است، پس هر كه خواهد به سوى پروردگار خويش راهى فرا گيرد.
سیوَمَا تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ ۚ إِنَّ اللَّهَ كَانَ عَلِيمًا حَكِيمًاو شما نمى‌خواهيد مگر آنكه خداى بخواهد. همانا خداوند دانا و با حكمت است.
سی و یکيُدْخِلُ مَنْ يَشَاءُ فِي رَحْمَتِهِ ۚ وَالظَّالِمِينَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا أَلِيمًاهر كه را خواهد در مهر و بخشايش خويش درآرد و ستمكاران را عذابى دردناك آماده ساخته است.